مقاله بررسی عمل آوری علوفه برای گاوداری گوشتی

دسته بندی دام و طیور
فرمت فایل doc
تعداد صفحات 32
حجم فایل 25 کیلو بایت
برای دانلود فایل بر روی دکمه زیر کلیک کنید

دریافت فایل

مقاله بررسی عمل آوری علوفه برای گاوداری گوشتی در 32 صفحه ورد قابل ویرایش

تاكنون پیشرفتهای زیادی در زمینه تكنولوژی تولید و عمل ‌آوری علوفه و تغذیه گاوهای گوشتی با علوفه بدست آمده است. در واقع دورانی كه افزایش وزن دامها در طول بهار و تابستان به علت كمبود علوفه و تغذیه حیوان، با خوراك های كم ارزش، میل به علوفه پوسیده داخل مزرعه، علوفه های خشیب اطراف مزرعه علوفه های پس مانده و سایر فراورده های فرعی كشاورزی، در طول زمستان از دست می‌رفت، گذشت. در حال حاضر، سن و وزن كشتار دام كاهش یافته و یا تعداد زیادی از دامها، برای تامین گوشت مورد نیاز بازار، به طور دسته جمعی كشتار می شوند. ولی به هر حال مساله 10-15% كاهش در تعداد گاوهای شیری به خاطر بوجود آوردن توازن در مقدار تولید شیر در هر یك از كشورهای اروپایی غربی عمل شود، آنگاه بكارگیری نژاد حاشیه‌ی با تولید گوشت با مشكل روبرو شده و برای مقابله با آن باید بیشتر به روشهای پرورش گاو داشتی از نژاد گوشتی رو آورد، وزن دام را هنگام كشتار افزایش داد. در ضمن استفاده از نژادهایی مثل شاروله و لیموزین كه دیر به بلوغ جنسی رسیده و قادرند بدون افزایش سن با توانایی بالای افزایش  وزن روزانه، در یك ژریم غذایی مناسب، به وزن كشتار مطلوب با تجمع درصد چربی پایین‌تری در لاشه برسند، روش دیگری است كه می‌تواند مورد مطالعه قرار گیرد. علاوه بر این ، شواهد نشان می‌دهد كه اتخاذ تكنولوژی‌ای كه منتج به عملكرد فیزیكی در دام ( استفاده از علوفه ارزان تر و افزایش وزن بالاتر) شود سودمندتر از روش خرید و فروش تنهای دام است ( روشی كه توجه بیشتری به مساله قیمت خرید و افزایش دام كمتری به هزینه های تغذیه دام می‌كند) براین اساس هزینه های تغذیه ای پایین تر( كه در اثر استفاده كمتر از مواد متراكم حاصل گردید ) وزن زنده بالاتر دام در هنگام فروش دلیل اصلی بدست آوردن امتیاز بالاتر از متوسط جامعه در سه نمونه  از گاوداریهای موفق در انگلستان بوده است.

مهمترین اصل بیولوژیكی ، رسیدن حیوان در فاصله زمانی مشخص به وزن مناسب و قابل كشتار است برای داشتن افزایش وزن، قطعاً باید مصرف خوراك توسط دام از حالت نگهداری بیشتر باشد. روشهایی تولید گوشت گاو معمولاً با شرایط بیولوژیكی و اقتصادی دامداری ارتباط دارند و این روشها به بخشهایی كه معمولاً با سن  دام در موقع كشتار مرتبط است تقسیم می‌شوند. در بیشتر روشهای تولید گوشت، استفاده از علوفه ذخیره شده معمول است برای مثال، در مزارع پروار بندی ، تغذیه گوساله‌ها معمولاً‌با استفاده از سیلوی ذرت همراه با كنسانتره، متشكل از غلات و مكمل‌های پروتینی و مواد دیگر انجام می شود تا این حیوانات در سن 15 ماهگی كاملاً پروار شوند.

برای زمستان گذرانی برخی از دامها ، اغلب از علوفه خشك، نامرغوب و محصولات فرعی كشاورزی در تغذیه استفاده می‌شود. گوساله ای كه در سن 10-12 ماهگی زمستان گذرانی را شروع می‌كند به ندرت در سن كمتر از 2 سالگی به وزن مناسب كشتار خود می‌رسید.

 

نژادها برای مواد خوراكی :

نژاد ها و آمیخته ‌های نژادی تفاوتهای فاحشی از نظر اندازه ، جثه، مرحله رسیدن به بلوغ جسمی و خصوصیات مربوط به لاشه را از خود نشان می‌دهند. نژادهای بزرگ جثه مانند شاروله، سیمنتال وسات دان با سرعت بیشتری نسبت به نژادهای كوچك جثه مانند هرفورد، رشد كرده و بنابراین گوشت بیشتری در واحد زمان تولید می‌كند. به هر حال نژادهایی چون آبردین آنگوس، گالووی، دوون و هرفورد كه زود به بلوغ جسمی می‌رسند، نسبت به نژادهایی كه دیر به بلوغ جسمی می‌رسند، در شرایط تغذیه یكسان، با سرعت بیشتری  پروار می‌شوند. این در حالی است كه گروه اول در شرایط گوساله‌های از شیر گرفته شده نژاد گوشتی را اغلب به منظور گذراندن زمستان و یا پروار كردن در مراكز پروار بندی ( چند راسی تا 100 هزار راسی ) از مرتع خارج می‌كنند.

تغذیه با برای خوراكی كم ارزش نیز می توانند با همان سرعت گروه دوم پروار شوند.

دامهایی كه دیر به بلوغ جسمی می رسند، دارای هیكل بزرگتری نیز هستند، اینها نسبت به دامهایی كه زود به بلوغ می‌رسند ، مواد خوراكی بیشتر مصرف می‌كنند، اما وقتی كه دو گروه در یك سطح مشخص از چاقی كشتار می‌شوند. گروه دامهای بزرگ جثه بازده تولیدشان از نژادهای كوچك جثه كمتر نخواهد بود. تفاوت ناچیزی نیز در درصد گوشت تولید شده یا خواص كیفی گوشت بین این دو گروه وجود دارد.

فرزین (‌به عنوان دامهایی كه دیر به بلوغ جسمی می‌رسند) و نیز همان صفات در نژاد  هر فورد وآبردین، آنگوس فریزین ( به عنوان دامهایی كه زود به بلوغ جسمی می رسند) مورد مقایسه قرار گرفت از آمیخته هایی كه زود به بلوغ جسمی می‌رسند، چون در وزن بسیار پائین به یك درجه چاقی قابل قبول می‌رسند. (نامطلوب در بازار گوشت) معمولاً در پروار بندی با غلات استفاده نمی‌شود لذا اختلاف بین آمیخته‌هایی كه دیر یا زود به بلوغ جسمی می‌رسند وقتی قابل بیان است كه با جیره غذایی كم ارزش تغذیه شده باشند. گاوهای نژاد آبردین آنگوس حتی در سیستم استفاده از علوفه كم ارزش برای پرواربندی نیز به خوبی پروار می‌شوند.

نژادهای بزرگ جثه معمولا برای سیستم‌هایی كه در آنها دامها با جیره‌های پرانرژی ( غلات+ ذرت علوفه ای) تغذیه می شوند و مناسب ترند زیرا این دامها می توانند با وزن بالای خود در سن بلوغ جسمی بدون اینكه لاشه های آنها زیاد از حد چاق شده باشند به وزن مطلوبی در موقع كشتار برسند.

 
سرمایه

 برای روشهایی از پروار بندی كه در آنها از جیره های غذایی پر انرژی برای تغذیه گوساله استفاده می‌شود، معمولاً گوساله ها در سن و وزن كمتر كشتار می‌شوند و سرمایه در گردش مورد نیاز كمتر است. در روشهایی از تولید گوشت كه در آنها گوساله های تولید شده دربخش كاوهای شیری با جیره پایه علوفه مرتعی تغذیه می شوند به سرمایه در گردش متوسط نیاز است. اما در روشهایی كه در آنها از گوساله های از شیر گرفته شدة گاوهای گوشتی برای پرواربندی استفاده می‌شود، نسبت به پرواربندی گوساله ها با مواد متراكم و پرانرژی ، به سه برابر سرمایه در گردش نیاز است، ما زیرا در این روش مذكور هزینه زیادی برای نگهداری  تلیسه بالغ (جایگزین) در طول سال صرف می‌شود.

 
اهداف عملكرد

 در بررسی عملكرد دامها در روشهای مختلف پرواربندی، دو صفت كلیدی، یعنی افزایش وزن و وزن كشتار دامها ، بایست مورد توجه قرار گیرند مقدار افزایش وزن، بازده تولید،  مجموع خوراك مصرف شده و سن كشتار دام ، را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اما وزن كشتاردامها روی بازده تولی، تركیب لاشه و ارزش محصول بدست آمده، تاثیر می‌گذارد.

روش استفاده از تنها علوفه مرتع برای پرواربندی، مناسب گوساله‌هایی است كه در اواسط زمستان یا بهار متولد می‌شوند. این دامها معمولاً در سن 20-24 ماهگی كشتار می‌شوند.
 
انرژی و پروتئین مورد نیاز

تمایز بین جنس و نژاد دامها، در تفاوت بین مقدار انرژی ذخیره شده ، به صورت افزایش وزن در آنها جلوه گر می‌شود. مجموع نیازهای جیوان به RDP و UDP ، به مقدار نیاز بافتهای جیوان به پروتئین واقعی ( TP) و هر دوی این نیازها به CP بستگی دارد.

مقدار RDP را می‌توان از روی مصرف انرژی متابولیسمی (ME) و افرمول PDP=7/8ME بدست آورد كه مقدار ME برحسب مگاژول بیان می شود. پروتئین غیرقابل تجزیه وقتی نیاز است كه مقدار RDP كمتر از مقدار TP در جیره باشد. بخشی از پروتئین خام جیره غذایی نشخوار كننده در شكمبه تجزیه می شود و در ضن تبدیل شدن به آمونیاك، جمعیت میكروبی شكمبه با استفاده از ازت آمونیاك به رشد و تكثیر ادامه می دهد و بر مقدار پروتئین میكروبی شكمبه افزوده می‌شود. بنابراین آن مقدار پروتئین خالی كه در شكمبه تجزیه می شود دیگر در شیردان به عنوان پروتئین غذایی مطرح نبوده بلكه به صورت پروتئین میكروبی یافت خواهد شد. اما بخش تجزیه نشده پروتئین خام در شكمبه ، همراه با پروتئین میكروبی وارد معده حقیقی نشخوار كننده می‌شود و در شیردان بخشی از انواع پروتئین ها تحت تاثیر محیط اسیدی و آنزیم پپسین مترشحه از جدار شیردان قرار گرفته و به اسیدهای آمینه تبدیل می‌شوند. لذا پروتئینی كه وارد روده كوچك می شود بخشی منشا غذایی دارد و بخشی دیگر از پروتئین میكروبی تامین می‌شود.

تغذیه گاوهای پرواری با محتویات بستر طیور گوشتی

گاوها و سایر نشخواركنندگان، حاوی دستگاه گوارش بی نظیری هستند كه امكان استفاده از ضایعات و سایر محصولات جانبی را به عنوان منبعی برای جیره غذائی آنها ، مهیا می كند. تغذیه گاوها عمدتاً بر مبنای استفاده از محصولات فرعی و سایر مواد مغذی هستند كه منحصراً بوسیله نشخواركنندگان قابل هضم باشد. یكی از خوراكهای غیر معمول كه در تغذیه گاو قابل استفاده می باشد، فضولات بستر جوجه های گوشتی می باشد. در صنعت پرورش جوجه های گوشتی ، حجم قابل توجهی از فضولات بسترتولید می شود كه به عنوان یك فراوری جانبی (by -product ( محسوب می شود. كاربرد اصلی فضولات مرغی، برای حاصلخیزی زمینهای زراعی می باشد. بهرحال استفاده از محتویات بستر جوجه های گوشتی صرفاً به عنوان كود، نمی تواند بازدهی مناسبی را به دنبال داشته باشد و در اصطلاح هزینه جایگزینی مواد مغذی كه از سایر منابع غذائی فراهم می شود ، در مورد بستر جوجه های گوشتی زمانی كه كود مرغی به جای اینكه در حاصلخیزی مزارع استفاده شود در تغذیه گاوهای گوشتی استفاده شود ، 4 برابر بیشتر است ( بازده استفاده از بستر طیور در تغذیه گاوهای گوشتی بیشتر از استفاده آن در حاصلخیزی مزارع است ) . محتویات بستر طیور منبع خربی از پروتئین ، انرژی ، مواد مغذی برای گاوهای آبستن و گاوهای داشتی است كه ساختار صنعت پرورش گاو شیرده را در كشور تشكیل می دهند. بعلاوه از دیدگاه اقتصادی استفاده از محتویات بستر طیور را در تغذیه باعث حفظ مواد مغذی گیاهان می شود. این مواد مغذی شامل نیتروژن ، فسفر ، پتاسیم و مواد معدنی است كه در مراتعی كه كود گاوها تغذیه شده با بستر طیور پخش شده به فراوانی در خاك وجود دارد. یكی از مزایای بستر جوجه های گوشتی این است كه تا مسافتهای طولانی قابل نقل و انتقال است، بدون اینكه ارزش اقتصادی آن تحلیل یابد. تولید كنندگان و دامداران ایالت آلباما برای كاهش هزینه های خوراك خود از این منبع عمده موجود، در تغذیه گاوهای خود استفاده می كنند. بیشتر دامداران ایالت آلباما با كاربرد این مواد جانبی در تغذیه گاوهای به مقدار قابل توجهی باعث كاهش هزینه خوراك شده اند. بهر حال بعضاً در بعضی تولید كنندگان و پرورش دهندگان گاو گوشتی یك بی میلی آشكار در رابطه با استفاده از بستر جوجه های گوشتی در تغذیه وجود دارد. چرا كه افكار عمومی رشد و نمو سبزیجات و گیاهان را در فضولات حیوانی پذیرفته اند نباید فراموش كرد كه فرایند استفاده از غذا در داخل بافتهای گیاهی ، فرایندی با پیچیدگیهای گیاهی كمتر نسبت به همان فرایند در دستگاه هاضمه گاو می باشد. بطوری كه مواد غذائی مورد استفاده توسط گاو كاملاً كاملاً شكسته و تجزیه می شود و مورد فرآوری كامل قرار می گیرد. گاوی كه روانه كشتارگاه می شود، 15 روز قبل باید تغذیه از بستر جوجه های گوشتی در آن قطع شده باشد در حالی كه قارچ خوراكی كه در بستری از كود پرورش داده شده است همان روز می تواند مستقیماً به فروشگاه خواربارفروشی فرستاده شود. بهرحال در صنعت پرورش گاو گوشتی باید از هر عملی كه سلامتی گوشت تولیدی را زیر سئوال می برد ، اجتناب نمود. بستر طیور گوشتی چندین سال است كه در تمامی مناطق كشور بدون هر گونه مشاهده اثرات جانبی مضرر برای انسان یا حیوان مصرف كننده آن ، مورد استفاده قرار گرفته است بعلاوه در ایالت آلباما ، استفاده از بستر جوجه های گوشتی عمدتاً در گاوهای آبستن و گاوهای داشتی استفاده می شد كه كمتر چنین گاوهای مورد خرید و فروش یا كشتار قرار گرفته می شود. گزارشات متعدد حاكی از كاربرد ناچیز بستر جوجه های گوشتی در تغذیه گاوهای پرواری است و اگرچه درموارد نادر استفاده نیز 15 روز قبل از زمان كشتار گاو ، مصرف فضولات بستر در جیره غذائی قطع می شود بنابراین با این راهكار هر نوع خطر احتمالی تهدید كننده سلامت انسان ، كاملاً مرتفع خواهد گردید.
بطور كلی استفاده از بستر جوجه های گوشتی در تغذیه گاو شامل 3 سودمندی اولیه می باشد :

1 ) استفاده از بستر جوجه های گوشتی ، رفع مشكل استفاده از محصولات فرعی در محیط

2 ) یك راهكار برای مدیریت مناسب ضایعات حاصل از بستر جوجه های گوشتی برای استفاده پرورش دهندگان گاو گوشتی است.

3 ) صرفه اقتصادی در تولید گاوهای گوشتی می باشد.

 

آئین نامه های استفاده از بستر جوجه های گوشتی در تغذیه :

در سال 1967 ، زمانی كه سازمان FDA شرح سیاستهای تغذیه بستر و سایر محصولات جانبی حیوانی را منتشر كرد. اطلاعات علمی بسیار اندك در مورد تغذیه بستر طیور وجود داشت. در سال 1980 بعد از آزمونهای گسترده محققان دانشگاهی و استفاده از تسهیلات انجام پروژه های مرتبط ، سازمان FDA موجب گردید تا بعضی از مقررات اولیه محدود كننده مصرف چنین محصولات جانبی را باطل شود. در حال حاضر حداقل 22 ایالت مقررات مناسبی را برای خرید و فروش بستر جوجه های گوشتی و سایر ضایعات با منشاء حیوانی را به عنوان اجزاء تشكیل دهنده خوراك دام و طیور تصویب نموده اند. اخیراً هیچ قانون مبنی بر كنترل و محدود كردن دادو ستد و استفاده از بستر جوجه های گوشتی در خوراك دام و طیور وجود ندارد. بعلاوه هیچ قانون و مقررات خاصی در ایالتی استفاده از ضایعات حیوانی یا سایر مواد جانبی (by product ) را در تغذیه دام منع نمی كند.

فیبر خام (CF) :

تركیب فیر خام نمونه های بدست آمده از بستر به طیور میانگین 6 / 23 درصد محاسبه شده است. عمده فیبر بستر ناشی از مواد اولیه مورد استفاده در شروع پرورش، همچون تراشه های چوب ، خاك اره ، پوسته و پوسته بادام زمینی می باشد بستر معمولاً شامل مواد فیبری می باشد. فیبر موجود در بستر جوجه های گوشتی به تنها نمی تواند نیازهای نشخواركنندگان را به قیر برآورده كند ، چرا كه گاوها همچنین به علوفه های خشن برای عملكرد مناسب سیستم گوارشی خود نیاز دارد. گاوهای تغذیه شده با بستر به طور طبیعی نیاز به مصرف علوفه خشبی دارند حتی اگر مقدار قیبر خام بستر كمی بیش از مقدار اندازه گیری شده باشد، توصیه می شود كه به ازای هر 100 پوند وزن زنده گاو 1/2 پوند از علوفه خشبی استفاده شود.

برای دانلود فایل بر روی دکمه زیر کلیک کنید

دریافت فایل

فروش گلس به قیمت مناسب با ارسال رایگان